Do ŚDM w Panamie pozostało:

maria romero

 

ŻYCIE

Urodziła się w Granadzie (Nikaragua) 13 stycznia 1902 roku, zmarła w Las Peñitas, León (Nikaragua) 7 lipca 1977.Jej rodzice Félix Romero Arana i Ana Meneses Blandón byli bardzo zamożni i zapewnili córce życie pełne wygód. Maria miała trzynaścioro rodzeństwa.

W wieku 8 lat (8 grudnia 1909) przystąpiła do Pierwszej Komunii Świętej. Rok później do Nikaragui przyjechały misjonarki księdza Bosko, Córki Maryi Wspomożycielki (FMA).

Duch Boży posłużył się ubóstwem, dobrocią i uśmiechem sióstr, by powołać także i Marię do pozostawienia wszystkiego dla Pana. Od tamtego czasu Zgromadzenie stanie się nierozłączną częścią jej życia. Była jedną z pierwszych osób zapisanych do nowopowstałej szkoły, do której uczęszczała razem ze swoją siostrą Chilą. Obecnie w tej szkole znajduje się sala muzealna z łóżkiem, w którym Maria spała w czasie jej pobytu w Nikaragui, przed wyjazdem do Kostaryki.

Na początku 1920 roku, w wieku 18 lat, Maria wyjeżdża do Salwadoru (dokładnie do miasta Santa Tecla) do domu Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki, aby tam móc rozpocząć swój nowicjat. 19 marca tego samego roku otrzymuje czarny welon i habit, które do końca życia określają ją jako „siostrę Marię Romero”.

W aspiracie była nazywana mistrzynią muzyki. 24 maja rozpoczyna postulat, a 6 stycznia 1921 w Święto Trzech Króli zostaje nowicjuszką. 6 stycznia 1923 ojciec José Reynier przyjął pierwsze śluby zakonne siostry Marii. Pięć lat później, 6 stycznia 1929 r. w szkole Matki Bożej Wspomożycielki w Granadzie składa śluby wieczyste.

Podczas swojego pobytu w Nikaragui zaczęła nosić przy sobie „czarny notatnik”, w którym zapisywała swoje modlitwy, uczucia skrywane w duszy, cytaty i myśli świętych takich jak św. Jan od Krzyża, św. Katarzyna ze Sieny, św. Augustyn, św. Teresa od Jezusa etc. Wszystkie te wpisy zostały zebrane w książce „Pisma duchowe”.

W 1931 roku została wysłana przez zgromadzenie do stolicy Kostaryki (San Jose), gdzie przez następne 46 lat posługiwała najuboższym. Chociaż nazywała ten kraj swoją ‘drugą ojczyzną’, Maria zawsze uważała siebie za nikaraguankę i nigdy nie wyrzekła się swojego obywatelstwa.

25 grudnia 1538 rozpoczęła swoją misję, która rozprzestrzeniła się na cały kraj. „Głodnych karmiła, nagich przyodziewała, bezdomnym dawała dach nad głową”. Błogosławiona z Granady niosła także uzdrowienie chorym zakładając kliniki medyczne dla ubogich.

Maria rozwinęła swoją działalność głównie w Kostaryce, ale również w Nikaragui wiele osób budowało swoją wiarę w oparciu o jej cudowne dzieła. Według pani Miny Burgos, za każdym razem, kiedy błogosławiona zakonnica przybywała do Granady, swojego rodzinnego miasta, tysiące ludzi „tłumnie przybywały, aby ją zobaczyć. Wszyscy chcieli z nią porozmawiać i prosić o wyproszenie jakiegoś cudu, szczególnie o łaski uzdrowienia.”

Rozpoczynając swoją pracę w Kostaryce, siostra Maria zawsze oglądała malowniczą plantacje kawy, która znajdowała się na przeciwko szkoły Matki Bożej Wspomożycielki w San Jose. „Marzyła o kupnie tych terenów i wybudowaniu sanktuarium, w którym znajdowałaby się kaplica Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych, przychodnia medyczna z własną apteką oraz internat dla ubogich dziewcząt. I faktycznie, udało jej się urzeczywistnić te pragnienie.”

Kostaryka była duchowo spustoszona. Nikt nie interesował się ani nie zwracał uwagi na slumsy. Siostra Maria nie mogła tego znieść ponieważ wiedziała, że Bóg szczególnie wybrał ubogich. Tak rozpoczęła prowadzenie dzieł oratoriów. Udało jej się założyć 58 takich domów we wszystkich dzielnicach Kostaryki.

Do jej najważniejszych przedsięwzięć społecznych i duchowych w Kostaryce można zaliczyć:

- Przychodnie medyczne zapewniające bezpłatne leczenie z zakresu medycyny ogólnej oraz podstawowe leki dla tych, którzy nie mają ubezpieczenia. Wizyty przyjmują zarówno lekarze ogólni, jak i dentyści, pediatrzy czy okuliści.

-Szkoła z internatem dla młodzieży w Domu Matki Wspomożycielki Wiernych, ze szczególnym przeznaczeniem dla dziewcząt, które żyły wcześniej na ulicy

-Kształcenie dziewcząt i kobiet w zakresie kuchni, krawiectwa i innych usług

-ASAYNE (Asociación de Ayuda a Necesitados) czyli Stowarzyszenie Pomocy Potrzebującym w miasteczku Salitrillos de Aserrí, składającym się z 70 domów dla rodzin, które żyją w nieludzkich warunkach. Stowarzyszenie rozszerzyło swoją działalność także na San Miguel de Desamparados i San Gabriel, w prowincji Aserrí

- „Szafa” czyli miejsce, w którym można było nabyć ubrania za symboliczną kwotę lub nawet za darmo.

- Codzienna dystrybucja podstawowego żywienia dla osób ubogich

27 sierpnia 1968 UMA (Unión de Mujeres Americans - Związek Amerykańskich Kobiet) mianował siostrę Marię „kobietą roku”. W 1976 otrzymała kolejne wyróżnienie, tym razem od Rotary Club na Kostaryce, otrzymując złoty medal. Pod koniec roku 1999 została uznana jedną z najbardziej znanych osób z Granady ‘w tym stuleciu i tysiącleciu’. „Pokorna zakonnica ze Zgromadzenia Sióstr Salezjanek stała się założycielką wspaniałych dzieł społecznych w Kostaryce, swojej drugiej ojczyźnie. Sława jej świętości rozeszła się nie tylko w Ameryce Środkowej, ale także w Ameryce Południowej i Stanach Zjednoczonych.” Czytamy na ostatniej stronie książki María Doménica Grassiano ze Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych.

Siostra Maria została uznana za Służebnicę Bożą przez Papieża Jana Pawła II 18 grudnia 2000 roku. Jej wyczekiwana beatyfikacja miała miejsce w Wielkanoc 2002 roku. Dla wielu osób była to „kobieca wersja św. Jana Bosko”. Przez ludność Ameryki Południowej była postrzegana za prawdziwą świętą. Zarówno Nikaragua jak i Kostaryka z ogromną radością świętowały dzień jej beatyfikacji, której dokonał Jan Paweł II 14 kwietnia 2002 roku.

 

PRZEPOWIEDNIE

Siostra Maria Romero Meneses przewidziała trzęsienie ziemi, które zniszczyło stolicę Manague 22 grudnia 1972 roku. Dziesięć dni przed katastrofą siostra powiedziała Pablo Antonio Cuadra, aby ten opublikował ostrzeżenie w dzienniku La Prensa. „Nie zrobił on tego z obawy, że zostanie nazwany szaleńcem.” – powiedziała pani Ruth Cuadra de Fuentes.

 

CUDA

Siostrze Marii przypisuje się wiele cudów, które zostały przedstawione w procesie beatyfikacji. Oto kilka z nich:

-uzdrowienie piętnastolatka chorego na białaczkę

-cudowne dzwony, które pomogły odnaleźć zagubione dziecko

-cudowna woda, która uzdrowiła wielu chorych

 

DUCHOWOŚĆ

Siostra Romero jest wzorem i świadectwem nabożeństwa do Jezusa i Maryi, misyjnego zapału i niesienia pomocy poprzez wiarę i pokój tym, którzy są daleko.
Jego ideałem było: kochać głęboko Jezusa, «jego Króla» i szerzyć jego nabożeństwo razem z Jego Matką Maryją. Jej głęboką radością była możliwość przybliżenia prawdy ewangelii dzieciom, ubogim, cierpiącym, zmarginalizowanym. Największą nagrodą za jej ofiary była możliwość widzenia jak wiara i pokój wracają w serca tych, którzy życie uważali już za stracone.
Ta duchowa postawa sprawiła, że prosta i uczynna błogosławiona była uważana za "kobiecą wersję księdza Bosko”.

 

WZÓR DLA MŁODYCH

  • Nieuleganie pokusie konsumpcjonizmu i materializmu

  • Odnalezienie Jezusa w ubogich

  • Gotowość służby i pomocy

  • Troska o chorych i zmarginalizowanych

  • Żywa wiara w Jezusa Chrystusa

  • Harmonia świętości i obowiązków życia codziennego

 

Źródło:panama2019.pa/tłum: Paulina Applet

 

 

Gantry 5